Platform Gehandicapten Zuidoost
3 augustus 2025
Geachte lezer,
Met deze mail vraag ik uw aandacht voor het volgende:
Als voorzitter van het Platform Gehandicapten in Amsterdam Zuidoost wil ik mijn zorgen uiten over de belemmeringen die scootmobielgebruikers in mijn achterban dagelijks ervaren.
De meldingen die ik ontvang uit het veld:
"Ik kan niet naar de bijeenkomst komen omdat mijn scootmobiel is gestolen."
"Ik mag mijn scootmobiel niet bij mijn voordeur parkeren."
"Ik mag niet in de gang parkeren vanwege brandveiligheidseisen."
"Ik kan niet bij de deuropener komen, want met mijn scootmobiel reik ik niet tot het knopje."
"Ik mag de zaal of het gebouw niet in met mijn scootmobiel."
"Ik moet overstappen op een rolstoel om het museum te bezoeken - maar dan verlies ik mijn zelfstandigheid."
"Ik mag geen gebruikmaken van de lift in de AOV-bus."
Helaas zijn dit geen uitzonderingen.
Een trouwe bezoeker van onze activiteiten leeft geïsoleerd omdat zijn nieuwe woning niet toegankelijk is.
Een ander belde over een ontoegankelijke vergaderruimte in het stadsdeel.
Gehandicaptenvoertuig
De scootmobiel wordt vaak gezien als een ‘buitenvoorziening’, maar volgens de Rijksoverheid is het een gehandicaptenvoertuig, net als een elektrische rolstoel. https://www.rijksoverheid.nl/onderwerpen/voertuigen-op-de-weg/gehandicaptenvoertuig. Toch worden scootmobielgebruikers structureel belemmerd door vooroordelen, ontoegankelijke gebouwen en voorzieningen.
Misvattingen en gevolgen
Mensen praten elkaar vaak na waardoor onjuiste aannames hardnekkig worden.
Veel mensen denken dat scootmobielen alleen voor ouderen zijn, maar gebruikers kunnen ook om andere redenen afhankelijk raken bijvoorbeeld door o.a. een amputatie, hart- long- of spierziekte, of herseninfarct/bloeding (ikzelf belandde op mijn 34e in een scootmobiel). Bovendien worden elektrische rolstoelen wél toegestaan in gebouwen, terwijl ze dezelfde accu’s hebben als scootmobielen. Waarom deze ongelijke behandeling?
"Ze moeten, als ze niet zo ver kunnen lopen, een elektrische rolstoel aanvragen." hoor ik regelmatig. Maar ook dat is een misvatting. De mensen hebben via de Wmo na beoordeling door een ergotherapeut een scootmobiel toegewezen gekregen. Ze zijn heel gelukkig met hun scoot. Om opnieuw een procedure aan te gaan om een Elro aan te vragen kan heel lang duren en een Elro kost de maatschappij 3 x zoveel per apparaat (hoe meer functies hoe duurder).
Dringende oproep
Scootmobielgebruikers worden gediscrimineerd (en soms gepest) door gebrek aan kennis en voorzieningen.
Daarom pleit ik voor:
-
Meer kennis over scootmobielgebruik.
-
Aangepaste (bouw)regels, zodat gebouwen en andere voorzieningen ook voor de scootmobiel toegankelijk zijn (inclusief rolstoeltoilet).
-
Een parkeerplaats in huis of dicht bij de voordeur.
-
Eerlijk beleid: scootmobielen horen thuis in dezelfde categorie als elektrische rolstoelen (allebei gehandicaptenvoertuig).
Laten we samenwerken aan een inclusieve samenleving, waarin iedereen mee kan doen.
Hartelijk dank voor uw aandacht.
Met vriendelijke groet,
Caroll Sastro
Voorzitter Platform Gehandicapten Zuidoost, PGZO
Ps. Deze brief is gezonden naar de gemeenteraad van Amsterdam, wethouders Touria Meliani en Alexander Scholtes, stadsdeelcommissies, diverse belangenbehartigingsorganisaties, belanghebbenden en geïnteresseerden.